Als mensen horen dat onze kinderen niet naar een gewone school gaan, komt er altijd een vraag. Soms voorzichtig, soms recht op de man af: "Maar leren ze dan wel genoeg?" Ik snap de vraag. Ik stelde hem mezelf ook, in het begin.
Het antwoord is eigenlijk simpel: ze volgen gewoon een onderwijsprogramma. Alleen niet in een klaslokaal met een vaste stoel en een vast bord.
Een programma, aangevuld met de wereld
Rekenen, taal, dat soort basis blijft gewoon staan, net als op een gewone school. Het verschil zit 'm in de aanvulling. Onze oudste rekende laatst wisselkoersen uit op een markt in plaats van in een werkboek. Onze middelste leerde over de waterkringloop niet uit een filmpje, maar staand in de regen, kletsnat en lachend.
Dat soort lessen voegen we er zelf aan toe. Niet in plaats van het programma, maar erbovenop.
Het programma geeft de basis. De wereld geeft de rest.
Het is niet alles reizen
We zijn niet fulltime onderweg. We reizen voor langere periodes, en zijn er dan ook weer periodes gewoon thuis, voor werk en het gewone leven. Dat ritme past bij ons. Onderwijs stopt niet zodra we weer thuis zijn, en het stopt ook niet zodra we vertrekken.
Het is niet altijd makkelijk
Ik ga niet doen alsof het altijd vlekkeloos gaat. Er zijn dagen dat niemand zin heeft in rekenen, zeker onderweg als er zoveel anders te zien is. Soms mis ik een vast rooster, een vaste plek om op terug te vallen.
Maar dan zie ik onze kinderen een gesprek voeren met iemand uit een compleet andere cultuur, zonder aarzelen, en weet ik weer waarom we dit doen.
Wat we hebben geleerd
Leren stopt niet bij het klaslokaal, programma of geen programma. Onze kinderen zijn nieuwsgieriger geworden. Ze stellen meer vragen. Ze zijn niet bang om iets niet te weten, want dat overkomt hen elke dag.
Voor ons werkt deze mix, van een vast programma en onze eigen aanvullingen, van reizen en thuis zijn. En dat is voorlopig genoeg.